زمینه و هدف: بروسلوزیس در کشور ما علاوه بر آن که شیوع چشمگیری دارد، به عنوان یک بیماری اندمیک نیز محسوب می شود. هر ساله حدود پانصد هزار مورد بروسلوز انسانی که عمدتا ناشی از بروسلا ملی تنسیس(Brucella Melitensis)  می باشند، در دنیا تخمین زده می شود. جهت درمان انواع بروسلوزیس ها، رژیم های درمانی متفاوتی پیشنهاد شده است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه افت سرولوژی در بروسلوزیس در طول یک سال پس از درمان با دو رژیم استرپتومایسین + داکسی سیکلین و ریفامپین + داکسی سیکلین انجام شد.روش تحقیق: این مطالعه تجربی بر روی 100 بیمار که بروسلوز در آنها با علایم بالینی و آزمایش ³1.80 رایت و2ME³1.80  تشخیص داده شده بود، انجام شد. این افراد به طور تصادفی یکی در میان تحت درمان با یکی از دو رژیم استرپتومایسین + داکسی سیکلین (50 نفر) و ریفامپین + داکسی سیکلین (50 نفر) قرار گرفتند. بلافاصله، سه ماه، شش ماه و یک سال پس از کامل شدن درمان، آزمایش رایت و 2ME انجام شد و نتایج حاصل در دو گروه با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (آزمون (Chi-Square با هم مقایسه شدند. سطح معنی داری P£0.05 در نظر گرفته شد.یافته ها: سن بیماران مورد پژوهش در محدوده 13 تا 78 سال قرار داشت و 46% آنان 39 تا 48 ساله بودند. نتایج آزمایشات قبل از درمان در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت ولی بلافاصله پس از درمان تفاوت معنی داری در دو گروه مشاهده شد (آزمایش رایت P=0.05 و  (P=0.005 2MEو مشخص شد که در گروه اول آزمایشات سریعتر منفی شده بودند. آزمایش رایت سه ماه پس از درمان نیز تفاوت معنی داری را در دو گروه نشان داد ( (P=0.05و شش ماه و یک سال پس از درمان تفاوت معنی داری در دو گروه وجود نداشت.نتیجه گیری: با توجه به کاهش سریعتر تیترها در گروه اول بلافاصله و سه ماه پس از درمان، می توان نتیجه گرفت که رژیم حاوی استرپتومایسین علاوه بر کاهش علایم و بهبودی سریعتر بیماران در کاهش سریعتر سرولوژی نیز موثر می باشد.

هدف: این مطالعه به منظور بررسی کلینیکی اثر داکسی سایکلین سیستمیک بر مبتلایان به پریودنتیت بالغین انجام گرفت.مواد و روش ها: بدترین منظور تعداد 18 بیمار مبتلا به پریودنتیت بالغین متوسط تا پیشرفته با میانگین سنی 50 سال انتخاب شدند و به صورت اتفاقی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. به تمام بیماران، آموزش بهداشت و جرم گیری داده شد. در گروه آزمایش، کپسول داکسی سایکلین 100 میلی گرمی به مدت 21 روز تجویز شد (روز اول دو کپسول و روزهای بعد یک کپسول؛ اما گروه کنترل، دارونما دریافت کرد (به صورت double-blind).شاخص های ارزیابی کلینیکی، شامل عمق پاکت (PD)، سطح چسبندگی کلینیکی (CAL)، ایندکس لثه (GI) و ایندکس پلاک (PI) قبل از درمان، و 3، 8 و 16 هفته پس از درمان اندازه گیری و با یکدیگر مقایسه شدند.نتایج: نتایج نشان دهنده بهبودی اندک در متوسط عمق پاکت و سطح چسبندگی در دو گروه است که از نظر آماری معنادار نبود. التهاب لثه در گروه آزمایش بهبودی زیادی نشان داد که در مقایسه با گروه کنترل معنادار بود. ایندکس پلاک در هر دو گروه کاهش نشان داد که در 3 و 8 هفتگی بین دو گروه معنادار بود.بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج فوق و احتمال پیدایش گونه های میکروبی مقاوم بهتر است کاربرد این دارو در پریودنتیت، محدود به مواردی شود که به درمان های معمول پاسخ خوبی نداشته اند.

فرضیه: در این پژوهش، نانوذرات هیالورونیک اسید-آلوئه ورا با روش نانورسوب دهی تهیه شدند. هردو ترکیب هیالورونیک اسید و آلوئه ورا زیست سازگاری بسیار خوبی دارند و قابلیت آن ها به عنوان عامل ضدباکتریایی نشان داده شد. همچنین، اتصال عرضی شیمیایی این دو ماده به وسیله واکنش استری شدن می تواند به تغییر پایداری و زیست تخریب پذیری نانوذرات حاصل منجر شود. داکسی سایکلین به عنوان داروی مدل انتخاب و به وسیله نانوذرات هیالورونیک اسید-آلوئه ورا کپسولی شد. روش ها پودر آلوئه ورا از برگ گیاه تهیه و با طیف سنجی های زیرقرمز تبدیل فوریه و رزونانس مغناطیسی هسته شناسایی شد. هیالورونیک اسید و آلوئه ورا طی واکنش استری شدن سنتز شدند. اندازه و شکل نانوذرات با دستگاه پراکندگی نور دینامیکی و میکروسکوپ الکترونی پویشی بررسی شد. آزمون ضدباکتریایی سامانه روی باکتری استافیلوکوکوس اورئوس و اشرشیا کلی و نیز محاسبه حداقل غلظت بازدارندگی و حداقل غلظت کشندگی انجام شد. یافته ها متوسط اندازه هر ذره پیش و پس از بارگذاری دارو به ترتیب برابر 118 و 171nm بود. داکسی سایکلین با غلظت بهینه 200? g/mL، مقدار داروی بارگذاری شده %5. 43 و بازده بارگذاری دارو %14. 40 برای ادامه مطالعات برون تنی انتخاب شد. مقدار رهایش دارو به مدت 16 روز، %93. 4 بود که بیانگر رهایش آهسته است. نتایج حاصل از آزمون ضدباکتریایی نشانگر اثر سامانه بر هر دو باکتری مثبت بود. اما با توجه به نتایج حلقه بازدارندگی رشد اثر آن بر باکتری استافیلوکوکوس اورئوس بیشتر بود. زنده مانی سلولی روی رده سلولی NIH3T3 با استفاده از روش MTT انجام شد و نانوذرات دارای دارو با غلظت 10? g/mL به عنوان غلظت مناسب انتخاب شدند. مطالعه حاضر نشان داد، نانوحامل های هیالورونیک اسید-آلوئه ورا برای رهایش کنترل شده داروی داکسی سایکلین و نیز به عنوان عامل درمانی برای درمان بیماری های عفونی مناسب هستند.

مقدمه: این پژوهش با توجه به شیوع بالای سرویسیت کلامیدیایی در ایران و عوارض نامطلوب آن بر سلامتی زنان و خانواده آن ها و همچنین افزایش عوارض، بخصوص عوارض گوارشی، و مقرون به صرفه نبودن روش درمانی متداول (داکسی سایکلین به میزان 100 میلی گرم دو بار در روز به مدت 7 روز) شکل گرفت.هدف: از این مطالعه، بررسی مقایسه ای اثر درمانی داکسی سایکلین و آزیترومایسین در سرویسیت کلامیدیایی در شهرستان نیشابور است.مواد و روش ها: این پژوهش یک مطالعه تجربی از نوع کارآزمایی بالینی یک سو کور تصادفی است. کلیه زنان بین 18 تا 35 ساله مراجعه کننده به درمانگاه زنان بیمارستان حکیم نیشابور که علایم بالینی سرویسیت کلامیدیایی داشتند و در معاینه تشخیص داده و با کیت آزمایشگاهی تایید می شدند به طور تصادفی به دو گروه 116 نفره تحت مطالعه تقسیم شدند: گروه اول تحت درمان با داکسی سایکلین خوراکی (100 میلی گرم دو بار در روز به مدت 7 روز) و گروه دوم تحت درمان با آزیترومایسین خوراکی (یک گرم تک دوز) قرار گرفتند. در ضمن، هر دو گروه در طول درمان بایست از نزدیکی جلوگیری به عمل آورده و یا از روش سد کننده کاندوم استفاده می کردند و بیماران در فواصل زمانی 7، 14، 21 روز پس از شروع درمان مورد پیگیری قرار می گرفتند.نتایج: میزان بهبودی در موارد درمان با تک دوز آزیترومایسین در مقایسه با درمان 7 روزه داکسی سایکلین یکسان است. عوارض گوارشی در دو گروه درمانی متفاوت است، به طوری که در گروه آزیترومایسین هیچ گونه مورد شدیدی از عوارض گوارشی دیده نشد؛ در صورتی که در گروه داکسی سایکلین 7/1 درصد دارای عارضه گوارشی شدید بودند. پذیرش بیمار در موارد درمان آزیترومایسین به دلیل سهولت مصرف و هزینه - اثر بخشی بالاتر، بیش تر از داکسی سایکلین است. در گروه داکسی سایکلین علاوه بر این که علایم طی هفته های متوالی ادامه پیدا کرد، درصدی از بیماران نیز به بهبودی صددرصد نرسیدند.بحث و نتیجه گیری: میزان بهبودی در موارد درمان با تک دوز آزیترومایسین در مقایسه با درمان 7 روز داکسی سایکلین یکسان است؛ اما عوارض گوارشی آزیترومایسین کم تر، و پذیرش بیماران بیش تر است و علایم بیماری در همان هفته اول پیگیری بهبود یافته است. بنابراین، مصرف آزیترومایسین در درمان سرویسیت کلامیدیایی ارجحیت دارد.

سابقه و هدف: درمان تعدیل میزبان (HMT) روشی نوین است که به عنوان درمان جانبی بیماری های پریودنتال به کار می رود. از طرفی قرص شیرین بیان حاوی عصاره ای است که می تواند اثرات ضد التهابی داشته باشد و از طرفی دیگر به دلیل تمایل بیشتر بیماران به مصرف داروی گیاهی، لازم دانستیم تا به مقایسه اثر قرص شیرین بیان با داکسی سایکلین بر روی پریودنتیت مزمن بپردازیم.مواد و روش ها: در این مطالعه کار آزمایی بالینی مداخله ای، 45 بیمار مبتلا به پریودنتیت مزمن خفیف تا متوسط انتخاب شدند. برای بیماران شاخص پلاک، عمق پاکت (PD)، از دست رفتن چسبندگی (CAL) و خونریزی حین پروب زدن (BOP) ثبت شد. سپس جرمگیری و تسطیح سطح ریشه انجام گرفت و بیماران به 3 گروه مساوی تقسیم شدند: روزانه، به گروه اول یک عدد کپسول داکسی سایکلین 20 میلی گرم، به گروه دوم یک عدد قرص شیرین بیان490 میلی گرم و به گروه سوم یک عدد کپسول دارونما داده شد و پس ازشش هفته، مجددا متغیر های فوق برای بیماران ثبت گردید. با استفاده از آزمون های مجذور کای، T زوجی، آنالیز ANOVA یک طرفه تجزیه و تحلیل اطلاعات انجام شد.یافته ها: میانگین PD، CAL و BOP پس از درمان در هر سه گروه به طور معنی داری کاهش یافته بود. (P<0.05) اختلاف میانگین PD، CAL و BOP بین دو گروه داکسی سایکلین و شیرین بیان معنادار نبود. به ترتیب (P=0.54)، (P=0.74) و (P=0.64).نتیجه گیری : شیرین بیان همانند داکسی سایکلین شاخص های کلینیکی پریودنتال را در پریودنتیت مزمن کاهش می دهد.

مقدمه و هدف: به دلیل ابهام و عدم توافق در منابع داخلی(از جمله پروتکل کشوری) و خارجی در کارایی داکسی سایکلین در بهبود علائم بالینی و پیشگیری از پیشرفت بیماری در بیماران مبتلا به کووید-19، هدف از انجام این مطالعه بررسی اثربخشی داکسی‏سایکلین در سیر و بهبود بالینی بیماران سرپایی مبتلا به کووید-19 می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه کار آزمایی بالینی82 بیمار مبتلا به کووید- 19 (بر اساس علائم بالینی و یافته های پاراکلینیک ) مراجعه کننده به بیمارستان شهید بهشتی در سال 1401-1400 که نیازمند بستری نبودند، وارد مطالعه شدند.  بیماران گروه کنترل اقدامات مراقبتی و دارویی استاندارد بیماران کووید- 19 را دریافت کردند. گروه مداخله علاوه بر این مراقبت ها، کپسول داکسی‏سایکلین با دوز 100 میلی گرم دو بار در روز  به مدت-10 روز دریافت کردند. میزان نیاز به بستری در بیمارستان، مرگ ومیر و بهبودی کامل و سیر علائم بالینی به مدت 30 روز در هر دو گروه بیماران پیگیری و مقایسه شد. جهت مقایسه پیامد بیماری برحسب متغیرهای کیفی اسمی و رتبه ای از آزمون مجذور کای (آزمون دقیق فیشر) و مقایسه برحسب متغیرهای کمی از تی زوجی استفاده شد.نتایج: 41 بیمار در گروه مداخله و 37 بیمار در گروه کنترل  قرار گرفتند، که ازنظر میانگین سنی، جنسیت، علائم بالینی در زمان مراجعه تفاوت آماری معنی داری نداشتند. میزان بستری شدن در بیمارستان در گروه مداخله 8 نفر(5/19%) و در گروه کنترل 9نفر(3/24%) بود (784‏/0P=). یک ماه پس از درمان 21 نفر (7/56%) از بیماران گروه کنترل و 29 نفر (7/70%) از بیماران گروه مداخله بهبودی کامل داشتند. در هر دو گروه درصد اکسیژن اشباع شریانی با گذشت زمان افزایش پیدا کرد که این افزایش در گروه مداخله بیشتر بود که ازنظر آماری معنی دار بود (001‏/0 P=).نتیجه گیری: بر اساس یافته های این مطالعه داکسی­سایکلین در بیماران سرپایی مبتلا به کووید-19 باعث بهبود سریعتر و نیاز کمتر به بستری شد.

مقدمه: اثرات درمانی متوتریکسات (MTX) و داکسی سایکلین (DOX) در بیماران آرتریت روماتویید (RA) شناخته شده است. تاکنون، درباره مقایسه اثرات این دو دارو در درمان آرتریت روماتویید بررسی های محدودی انجام گرفته است. این پژوهش آینده نگر دو سویه کور تصادفی برای این منظور طراحی شده است. روش کار: از آغاز تیرماه 1382 تا پایان تیرماه 1383، بیماران با بیماری آرتریت روماتویید فعال در این پژوهش وارد شدند. بیماران به دو گروه تصادفی (50 نفر در هر گروه) بخش شده و 16 هفته پیگیری شدند. در طی این پژوهش، همه بیماران مجاز به استفاده از پردنیزولون کمتر از 10 میلی گرم در روز بودند. گروه نخست، داکسی سایکلین خوراکی 100 میلی گرم دو بار در روز و گروه دوم، متوریکسات خوراکی 5.7 میلی گرم در هفته دریافت کردند. همه بیماران در آغاز و سپس هر چهار هفته از نظر یافته های بالینی مانند، شمار مفصل های متورم و حساس، شاخص مفصلی ریتچی، مدت خشکی صبحگاهی، میزان درد بر پایه ی خط کش VAS، آزمون گریپ (توان چنگ زدن) و متغیرهای آزمایشگاهی چون، هموگلوبین، پلاکت، گلبول سفید، ESR،CRP  و فاکتور روماتویید، بررسی شدند. یافته ها: سی و نه بیمار در هر گروه متوتریکسات و داکسی سیکلین آزمون را به پایان رساندند. ویژگی های مردم شناختی، بالینی و پایه در دو گروه یاد شده همانند بودند. در گروه متوتریکسات و داکسی سیکلین پاسخ درمانی از نظر متغیرهای بالینی و آزمایشگاهی در هفته شانزدهم نسبت به مقادیر پایه از نظر آماری معنی دار بود. از نظر مقایسه میان این دو گروه جز درمیزان درد (خط کش VAS) که، در گروه متوتریکسات میزان بهبودی بیشتر بود (P<0.009)، در دیگر یافته های آزمایشگاهی و بالینی، تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود. عوارض جانبی خفیف در گروه داکسی سایکلین بیشتر از گروه متوتریکسات بود (18 نفر در گروه داکسی سایکلین و 11 نفر در گروه متوتریکسات (P<0.001) ولی عوارض وخیم منجر به خروج از بررسی، در دو گروه تفاوت آماری معنی دار نداشت. نتیجه: متوتریکسات، در مهار درد بیمار بر داکسی سایکلین برتری دارد، اما از دیگر دیدگاه ها، اختلاف آماری چشمگیر دیده نشد. همچنین، عوارض جانبی خفیف داکسی سایکلین بیشتر از متوتریکسات بوده و عوارض وخیم در هر دو گروه یکسان بود.